دلشرم

شغل دوم هم انجا ممنوع است؟ اگر نه بد نیست یک فلوت با خودت می بردی؟ درامدش بد نیست :). تازه سرگرمی هم نیز. به قول یکی از اساتید در ایران شما(دانشجوها) شغل هفتمتان دانشجو است. سلام برسان

بسیار عالی. در نبود فرصت مطالعه در این مشغله های فعلی زندگی ام خوندن هر از چند گاهی متونت، سرگرم کننده و آموزنده است. خسته نباشی

سلام خداقوت واسه نوشتن متن و تهیه عکس‌ها یکی دو نوشته اخیر از سوالای ذهنی من دور بود! خوندن این حال و هوای نیویورک هم بسیار جالبه و وقت از دست آدم در میره مخصوصا با نثر روایی و دوستانه شما :دی منتظرم برگردید به محیط دانشگاه و ... یا علی

برادر چشمت را درویش کن نمی دونم خانمت چطوری اجازه میداد زل بزنی به خانم ها حالا شوخی گذاشته خیلی خوب بود تا حدی تونستی مسائل مربوط به میرو را بروسونی فقط یک سوال منطقه ای که سوار شدی شبیه جنوب شهر خودمان نیست مثلا رفتار در مترو تجریش ممکن اشت با شهر ری فرق کنه؟ نظرت چیه؟ یا علی سلام منطقه‌ای که ازش گرفتم خیابان 42 و میدان تایمز یکی از گران‌ترین و معروف‌ترین خیابان‌های نیویورک است. این هم یک عکسش http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/19/Times_Square,_New_York_City_%28HDR%29.jpg

سلام خواننده این سفرنوشته شدیم. متلذذ شدیم، متعجب و مطلع و خوشحال. تبریک و تشویق.

اول اول . من تموم کردم . فکر کنم یک سالی طول بکشه همین 4 ماه رو که رفتی بنویسی بابا زود به زود بنویس اینجا ملت منتظرن .

سلام اولا که حسین آقای جوزی خوب گفته که یک سال طول می کشد که این چهار ماه را بنویسی. ثانیا در این که شکی نیست که هر چیزی که ما نویش را داریم آنها کهنه اش را دارند. کاش از چیزهای نوی آنها هم که ما نداریم می نوشتی (اگر چیزی هست) ثالثا مگه جی ال ایکس تو امریکا هم تبلیغات می کنه؟ یا نکنه ماهواره دارید. رابعا که اینی که اینجا می شود با سیصد چهارصد تومن با مترو از استان تهران به استان البرز هم رفت مثل همون ایالت به ایالت شدنه؟ خامسا که خواستم بگم بعدیاش می شه سادسا و سابعا و ثامنا و تاسعا و عاشرا خوش باشی سلام صرفاً جهت اطلاع ببینی انگار کل صدا و سیما را و البته تلوبیون. ایالت به ایالت شدن مثل رفتن از تهران به قم یا حتی به اصفهانه.

سلام بعدشم تو این فیلمه که گذاشتی نه کسی شلوارک داره نه چیزای دیگه. مرداشون که مثل خودمونن زناشون هم فقط یه لته رو سر کم دارن. اسکل کردی ما رو؟؟ ما مث صدا و سیما فیلمهای زمستونی رو رو می‌کنیم. فیلم واسه زمستونه.

سلام. قضیه‌ی روز بدون شلوار یکی از چیزایی بود که منتظر بودم اینجا ببینمش. نمی‌دونستم چقدر فراگیره، فقط یکی دو تا عکس از همون فیسبوک آدم‌های نیویورک دیده بودم ازش. این قدر که نوشتی همه چیز کهنه و کثیف و داغونه آدم با خودش فک می‌کنه چقدر اونا بدبختن. در حدّ صداوسیمای خودمون. البتّه از یه نظر هم خوبه که آدم می‌فهمه همه چیز مثه تو فیلم‌ها نیست. راستی قضیه‌ی اونی که تو مترو کشته شد به نظرم اون جوری هم نمی‌شه گفت بی‌تفاوتی مردم بوده، مگه ایستگاه خالی نبود؟ درسته که طرف جیبشو زد و ولش کرد تا کشته بشه ولی خب با یه مورد نمی‌شه این جوری گفت. فکر می‌کنی اگه ایستگاه شلوغ بود کسی کمکش نمی‌کرد؟ راستی در مورد نحوه‌ی برخورد و نگاه‌ها به شما که مثل بقیه نمی‌پوشید هم به نظر می‌تونه جالب باشه البتّه اگه از نظر خودتون ایرادی نداره نوشتنش. بازم خیلی گلی و گل می‌نویسی مهندس زبان‌شناس نویسنده‌ی عکّاس! سلام در مورد قضیۀ مترو من نقل قول از دوستان مطلع کردم. یک فیلمی از آتش‌سوزی ماشین در ایران بود که شبیه همین اتفاق و البته به شکل خیلی بدتری افتاد. آدم‌های دنیای مدرن این طوری هستند. سیاه‌نمایی در کار نیست. باور کن! متروی نیویورک واقعاً کثیف هست. باور نداری توی گوگل جستجو کن تا ببینی واقعاً همین طوریه.

سلام دکتر به صورت خیلی اتفاقی اسمت رو جستجو کردم و وبلاگت رو یافتم! چقدر خوبه که از خودت و تجربیاتت برای ما مینویسی... انقدر نوشته هات جالب بود که هر پنج فصل رو در یک روز خوندم! البته احساس میکنم فصل پنجم یک مقدار ضعیف نوشته شده باشه، البته دلیلش میتونه کمبود وقت و یا با عجله نوشتن باشه. به هر حال همین که مینویسی و مارو از احوالت باخبر میکنی خیلی عالیه! به خانومم گفتم وبلاگت رو بخونه، تعجب کرده! میگه منکه نمتونم انقد با سختی زندگی کنم! البته مسلما سختی های شما همین چند ماه اوله " ان مع العسر یسرا" همت بلندی داشتی که تونستی واسه کلمبیا اپلای کنی، برات آرزوی موفقیت میکنم. به خانمت هم سلام برسون... دمت گرم حاج مجید

سلام محمد صادق گل گلها خوبی عزیزم این نوشته ات رو خیلی خوشم اومد. جزئیات رو خوب داری بیان میکنی. خیلی از سوالهای توی ذهنم رو جواب میداد. هر بار که مطالب رو میخونم سوالهات بیشتری توی ذهنم میاد. برداشت های خودت از مردم و فرهنگ و زندگی مردم رو میتونی با آب و تای بیشتری بیان کنی. مقایسه های جالبی هم میتونی بکنی. از اینکه خیلی طولانی میشه هم نگران نباش. اوایل سفر حرفهای بیشتری واسه گفتن هست و به مرور بعضی چیزها عادی میشه. خوش باشین. به خانمت هم سلام برسون.....

سلام، نیمه اتفاقی ایمیل شما رو دیدم، به نظر میاد آدم مذهبی ای باشید. جالبه!کاملا هم که یک مرد ایرانی هستید. رفتید اونجا دید انداختن به زن ها. از نوشته های وبلاگتون معلومه. مطالبتون مثل اینه که یه نفر با ماشین زمان از حدود 100 سال پیش به زمان حال سفر کرده باشه. واقعا تاسف برانگیزید سلام جناب الهام یادم نمیاد به شما ایمیلی فرستاده باشم. خیلی ممنون از تأسفتون. ان‌شاءالله اصلاح بشم.

این فروش گاه زنــجیره ای هست تو ایتالیا "ای که آ" تلفظش می کردن...

سلام صادق یه جورایی فک میکنم داری با ی دید خاص به ماجرا نگاه می‌کنی- به نظرم اینقدرها هم نباید امریکا داغون و خسته باشه- به هر حال نظر شما ملاک است. متنت خیلی بهترتر شده نسبت به این اوایل- این سبک نگارشت رو دوست می‌دارم سبکی که نشون میده نویسندش کتاب زیاد مطالعه کرده و گلچینی از اون رو داره پیاده میکنه موفق باشی مرد دعا کن

سلام صادق جان! خدا رو شکر که یه فرصتی پیدا کردم و تونستم دست نوشته های قشنگتو بخونم. جالب بود و جذاب. امیدوارم که ادامه داشته باشه. برای شما دعا میکنم. انشاء الله با عزم و اراده بلندی که داری موفق میشی. قلبتان با یاد حضرت دوست با صفا و نورانی. یا علی

دوستانی که اینجا کامنت گذاشتن خیلی از وضعیت داغون حداقل مترو و حمل و نقل نیویورک تعجب کردند. ولی متاسفانه این واقعیت داره. برای اطلاع بیشتر از زندگی داغون افراد طبقه پایین در نیویورک می‌تونید فیلم Mary & Max - 2009 رو ببینید. یا فیلم‌های دیگه‌ای که توشون نیویورک به صورت واقعی به تصویر کشیده شدن. (مثلا نه Spiderman) حتی اگر به سریال How I Met Your Mother هم دقت کنید، راحت می‌بینید که آپارتمان‌های نیویورک معمولا بالای ۱۰۰ سال عمر دارن. متروش هم همین‌طور و در نتیجه انتظار بیشتری نمی‌شه ازش داشت! ضمن اینکه برخلاف How I met your mother، فقط پولدارهای نیویورک مدام تاکسی سوار می‌شن و مدام تاکسی سوار شدن همون‌قدر مسخره است که مدام آژانس گرفتن تو تهران! این مساله در بین آمریکایی‌ها هم مورد قبوله و به همین دلیله که کالیفرنیا، خصوصا به خاطر آب و هوای خوبش و زندگی ویلایی‌ش طرفدار بیشتر داره که باعث می‌شه حتی Application Fee دانشگاه‌هاش هم بیشتر از دانشگاه‌های ایالت‌های دیگه باشه. آهان راستی صادق همون طور که تو نوشتی این رو هم می‌خواستم به خودت بگم که: یعنی واقعا خانم‌های نیویورک با این حال که حجاب ندارن از بدحجاب‌های اینجا ساده‌تر و سنگین‌تر هستند؟ سلام ممنونم از توضیحاتت در مورد حجاب:‌ به نظرم خیلی ساده و شلخته‌پوش‌ترند و البته (اگر دعوام نکنید و نگید چرت می‌گی)‌ لباس‌های زنان نیویورک خیلی کمتر از لباس‌های خانم‌های به اصطلاح بدحجاب ایرانی جلب نظر می‌کنه.

آهان راستی در مورد اون روز بدون شلوار: این خارجی‌ها که خودشون رو با آب نمی‌شورن. در نتیجه ماتحت‌شون باید معمولا آلوده باشه. بعد اگه بخوان فقط با یک زیرشلواری تو مکان‌های عمومی راه برن که اصلا آلودگی همه‌جا رو بر می‌داره! خیلی بده که این! تا حالا به این موضوع فکر نکردن یعنی؟ سلام شما داری در بافت اسلامی صحبت می‌کنی. :) به همین خاطر شاید آلودگی برای این‌ها معنای دیگری داشته باشه.

عجب حکایتی‌ست! تمامِ پنج فصلِ سفرنامه را خواندم، منتظرِ بقیه هستم.

سلام .من و احسان پیگیر نوشته هاتون هستیم و لذت میبریم و با خوندنشون کم کم دارم احساس میکنم چیز غریبی نیست این غرب.. برای آشنایی ما خیلی خوب بود متناتون فقط تو این چند بار که میخونم این نوشته هارو این سوال پیش اومده برام که احساس خانومتون چیه از این زندگی جدید؟ هیچ اشاره ای نکردین بهش سلام ممنونم. احساسات هر کسی رو خودش باید بنویسه. من نمی‌تونم در مورد احساسات خانمم صحبت کنم. ایشون خودشون اگه صلاح بدونن می‌نویسن.

سلام مطالبی که می‌نویسید رو می‌خونم جالبه. ولی لطفا اون عکس خالکوبی رو بردارید. در شان وبلاگتون نیست! سلام خیلی ممنون از تذکر شما. زمانی که این عکس را گذاشتم فکر نمی‌کردم مشکلی داشته باشد. به روی چشم. عکس را برداشتم

سلام صادق جون داداش خیلی با نوشته هات حال کردم به طوری که تا اینجا همه رو پشت سر هم خونده ام. برای کسی مثل من که مدت ها دنبال اپلای گرفتن بوده زاویه دید جدیدی باز کردید خیلی گلید یا علی

سلام و درود به مصائق (همون محمد صادق) عزیز! خیلی وقت بود به وبلاگتون سر نزده بودم ولی توفیق شد بعد مدتها اومدم و سفرنامتون رو خوندم و تازه فهمیدم ایران نیستی!! در کل نوشته هات خوبه! یه پیشنهاد اینکه یه کم اعتماد به نفس داشته باش و یا اینقدر شکسته نفسی نکن. قضاوت رو بذار به عهده خواننده و این قدر از متن و عکسهات ایراد نگیر و تشخیص گیج بازی و بقیه قضایا را بذار به عهده خواننده. دوم اینکه نوشته هات با عکسهات یه مقدار همخوانی نداره، (البته توی یکی دو تا از پستا داره). مثلاً با دیدن عکسا میگم عجب بهشت گمشده و جای زیبایی ولی از نوشته ها میگم عجب خراب شده ای!! به هر حال لذت بردم از خوندن سفرنامت. امیدوارم تو دیار غربت زندگی بهت سخت نگذره، ایده آلهات کمرنگ نشه و در کل زندگی خوبی رو تجربه کنی. شادی و لذت و خوشبختی درون آدماست....

سلام خیلی لذت بردم و لینک کردم در وبلاگم امیدوارم ایران اومدی سری به ما بزنی و از دیده هات بیشتر گپ بزنیم منتظر اومدنتم پیام بده اومدی