عنوان کتاب گویای محتوای مطلب است. این کتاب گردآوری سخنرانی مرحوم صفایی حائری پس از فوت ایشان است. در اینجا هم با گزیدهگویی مواجهیم که البته به نظرم بیشتر به درد منبر میخورد تا کتاب. اما یک نکتهٔ جالب که در این کتاب برایم بود نظر صفایی در مورد اثبات معاد است. او اعتقاد زیادی به بحث ایجاب عدل (جزا و پاداش بعد از مرگ) برای اثبات ندارد و میگوید ایمان به انسان و ایمان به «ادامهٔ انسان» است که باعث میشود ما معادباور شویم. مبحث جالب دیگر، نوع پاسخدهی پروردگار در قرآن نسبت به منکرین معاد است. کتاب در مجموع با توجه به قلم درشت خیلی زود تمام میشود و شاید برای این روزها خواندنش مفید باشد.
سالها پیش مطلبی نوشته بودم در مورد مشکلات زندگی یکی از استادان دانشگاه. بیشتر این اطلاعات را از همسر ایشان که همکار من بود میدانستم. متأسفانه امروز باخبر شدم این استاد به رحمت خدا رفت. واقعاً انسان متواضع و بااخلاقی بود. تمام خاطرات دوران دانشجویی یکجا زنده شد.
دیدگاهها (۱)
سلام و درود حالا که شما آمریکا هستید و شاهد یک مجموعه انسان با طرز تفکری غالبا متفاوت با مردم ایران روبرو شدید، این موضوع جبر جغرافیایی را چطور حل کردید؟ آیا اعتقادات ما ارتباطی با محل بدنیا آمدن و رشد ما نداره؟ و اگه داره میشه باز اسمشو گذاشت اعتقاد؟
سلام خیلی تأثیر داره. حتی نسلی هم تفاوت داره. مثلاً نسل دههٔ چهل که جنگ را تجربه کرد با دههٔ شصت با دههٔ هشتادیها فرق دارند، چه برسه به جبر جغرافیایی. قومی متفکرند اندر ره دین قومی به گمان فتاده در راه یقین میترسم از آن که بانگ آید روزی کای بیخبران راه نه آنست و نه این