در من شاعریست که گاهی
بهشت را با سرنوشت
و انسان را با نسیان
همقافیه میکند
در من شاعری تنهاست که گاهی
-بی که از من اجازهای بگیرد-
عاشق میشود
اشکهای مرا وام میگیرد
و در چشمهای من میگرید
در من شاعریست که حتی
لبخند سادهای را
با شعر اشتباهی میگیرد
و در شعرهایش
تمام کودکیاش را آه میکشد
ولی من سالهاست خودم را گم کردهام
و مجبورم
به واژههای بیدریغ این شاعر
گوش کنم
و یاد بگیرم
من اشتباهی نیستم
زندگی اشتباه بزرگ من است
مرداد 1388
دیدگاهها (۰)