این رمان میتوانست بسیار بهتر از این باشد اگر روی زبان روایت خصوصاً این که همه یک جور حرف نزنند بیشتر کار میشد. همینطور این که استعاره و نمادپردازی مشخصاً معلوم است که با گذشت زمان نخ تسبیحشان را گم کردهاند و پنداری تاریخ مصرفشان گذشته است. با همهٔ این وجود، این رمان یک سر و گردن از بسیاری رمانهای تازهمنتشرشده بالاتر است.
پ.ن. اخیراً سپیدهدم ایرانی از امیرحسن چهلتن و احتمالاً گم شدهام از سارا سالار را خواندهام. اولی خوب و دومی قابل قبول ولی نه خیلی درخشان بود.
دیدگاهها (۰)