اورهان پاموک، نویسندهٔ ترک و برنده‌ٔ جایزهٔ نوبل ادبیات، در این کتاب ترکیبی از خاطرات شخصی کودکی تا جوانی خود را با بررسی هنری-تاریخی استانبول در هم می‌آمیزد. او از استعارهٔ اندوه (یا حزن به زبان ترکی که به همین واژه در انگلیسی ترجمه شده است) استفاده می‌کند: پنداری حزنی نهان در گوشه و کنار این شهر یادگار دورهٔ عثمانی و رودخانهٔ بسفر نهفته است که در همه چیز هویداست: در سفرنامه‌های غربی‌ها، در نگارگری‌ها و در معماری‌ها. پاموک که از خانواده‌ای سکولار و متمول پا به عرصهٔ وجود گذاشته است، از هر دری سخنی می‌گوید و به سادگی می‌توان رد پای علائق شخصی او را در رمان‌هایش شناخت: او تا قبل از شکست عشقی‌ای که در جوانی دچارش شده بود، به شدت دل‌بسته نقاشی بود اما به ناگاه نظرش تغییر می‌کند و رو به نوشتن می‌آورد. به همین خاطر اصلاً عجیب نیست که چرا از او آثاری مانند «نام من سرخ»، «زن موقرمز»، «برف» و «فکرهایی عجیب در سرم» وجود دارد.
دیدگاه‌ها (۰)