تمام حرف نویسندهٔ این کتاب این است که به جای رفتن به کلاسهای نویسندگی و از این جور چیزها، بهترین کلاس نویسندگی آهسته و دقیق خواندن آثار ماندگار ادبی است. بقیهٔ کتاب مملو از مثالهای بعضاً ملالآور با توضیحات شخصی نویسنده است. به این معنا که اگر آن کتابها را نخوانده باشید، احتمالاً حرف نویسنده را نخواهید فهمید. بدترش حرافی نویسنده و گفتن از خاطرات کلاسهای درسیاش در دانشگاههای آمریکاست. کتاب خوبی است به جهت پیام اصلیاش. دقیقاً شبیه حرفی است که امیرخانی، نویسندهٔ ایرانی، میزند که به جای کلاس نویسندگی، زیاد بخوانید. اما نزدیک به سیصد صفحه حرف زدن در این مورد دیگر غیرقابل تحمل میشود.
دیدگاهها (۲)
توی چهارمقاله نظامی، استاد برای کسانی که میخواهند فن شاعری رو یاد بگیرن یه نسخهای میپیچه. میگه کسی که قصد داره شاعر بشه باید اول شعر بخونه. و تعداد زیادی بیت از حفظ باشه(عددش یه چیزی بین هزار یا ده هزار بود یادم نیست) و حتی اشعاری هم به همین شکل بگه. بعد که به همچین جایی رسید باید شروع کنه و فنون شعر رو بخونه و یاد بگیره.
باید کتاب جالبی باشه